Nowoczesna architektura niesie ze sobą wiele trendów. Jednym z nich są coraz częściej używane ściany kurtynowe. Fachowo ściana kurtynowa (czy też osłonowa) to tak naprawdę nic innego, jak ściana która nie posiada funkcji konstrukcyjnych. Przenosi ona jedynie swoje własne obciążenia. Stanowi ona jedynie przegrodę klimatyczną  i funkcjonalną. Niczym zawieszona kurtyna chroni przed wiatrem, deszczem, zimnem czy ciepłem. Stanowi element estetyczny oraz pozwana na kształtowanie elewacji niezależnie od wewnętrznych podziałów pomieszczeń i pięter. Dzisiaj ściany kurtynowe są powszechne i kojarzą się głównie z wielkimi przeszkleniami – symbolem nowoczesności.

Po raz pierwszy w historii ściana osłonowa pojawiła się w projekcie dwóch wież przy Lake Shore Drive w Chicago. To właśnie tam w latach 1949 – 51 pojawiły się dwa budynki Miesa van der Roche całkowicie przeszklone. Było to związane z dwoma ideami Mistrza architektury: znanym wszystkim Less is more  oraz założeniem, że funkcja budynku jest zmienna i nie powinna wpływać na jego wygląd, a budowla sama w sobie powinna mieć możliwość zmiany funkcji. Również dzisiaj odwieczną walkę o prym w architekturze wygrywają proste, szklane budowle.

Sposobów na montaż ścian kurtynowych jest wiele, a producenci prześcigają się w coraz to nowszych rozwiązaniach. Dodatkowo tematem rozważań stają się takie rzeczy jak systemy przesłoń chroniących przed światłem i przegrzaniem, czy systemy mycia wielkich przeszkleń, które stały się ulubionym projektowym rozwiązaniem współczesnych architektów.

Niestety, projektowanie ścian osłonowych stanowi nie lada wyzwanie, gdyż ich konstrukcje bywają skomplikowane i wieloelementowe. Dlatego architektom naprzeciw wychodzą twórcy programów technologii BIM tworząc specjalne narzędzia do projektowania tego typu elewacji za pomocą kilku kliknięć.

 

Autor: inż. arch. Karolina Czerwińska

totop